Dag 21: vrijdag 11 mei 2012 – Kasane (Botswana) / Ihaha in Chobe Park.

We staan om half zeven op, ontbijten. We gaan eerst even tanken, ook de reservetank is nu totaal gevuld en we hebben nu 175 ltr diesel bij ons, wat genoeg moet zijn voor de binnendoor reis naar Maun. We gaan aan de overkant even nog de laatste boodschappen doen bij de grote Sparwinkel. Het vullen van de gasfles is nog een probleem, we worden overal naar toe gestuurd, maar ze kunnen nergens de gasfles bijvullen, wel omwisselen, dat mogen we niet doen daar we dan waarschijnlijk een mindere kwaliteit fles krijgen als we in Windhoek hebben meegenomen. We rijden toch nog een tiental km ervoor om maar er is hier geen mogelijkheid, dus gokken we erop dat er nog genoeg gas in zit totdat we in Maun zijn. Nog even een laatste kop koffie in Kasane en dan vertrekken we naar de Sidudu Entrance Gate van het Chobe National Park. We laten onze reserveringen van de campings zien van 'Gemsbok Reizen' die al vastgelegd zijn en we betalen hier nog de entree voor 5 dagen bezoek aan het Chobe Park. We zetten dan de auto in de 4x4 stand, banden wat leger laten lopen, de voorbanden ‘locken' en de 2^e pook in de 4x4 stand zetten, dan rijden het park binnen. Het is een prachtig park waar we steeds langs de Chobe rivier rijden. De weg is soms erg zanderig, dan weer veel keien, gaten en het wasbord effect. We zien veel kuddes olifanten, zebra's, giraffen, watervogels etc. Het is een mooie route voor ongeveer 40km en dan zijn we in Ihaha. De camping plekken liggen schitterend langs het water met veel ruimte en bomen erbij. We hebben plaats nr. 2 en zitten een eindje van het toiletgebouw vandaan. We eten een boterham middenin de natuur met om ons heen de Redbilled- en Yellowbilled Hornbill vogels, zijn mooie vogels met een lange kromme snavel. Ze zijn erg nieuwsgierig en vliegen steeds vlak over je hoofd en zijn best opdringerig (iets voor onze Sonja!) We lopen dan eerst langs het water en zien heel veel watervogels en ook een aantal waterbuffels grazend langs de kant. We lopen terug en ik ga dan koffiezetten we hebben een losse koffiefilter meegenomen van huis en deze staat een beetje wankel op de thermosfles en ja hoor bij het inschenken kukelt de filter eraf, alles over mijn benen en mijn hand. Lekker, onder de kraan afkoelen, is echter lauw water en het koelt niet echt. Dan maar een handdoek nat maken en over de benen heen leggen, stom gedoe, maar het haalt wel de meeste pijn weg.

Rond 5uur komen er een groep Vervet apen langs die brutaal de koekjes van tafel halen, ik kan nog net wat roepen en verschrikt laten ze het toch vallen. Tegen 6uur wordt het weer donker, snel even (koud) douchen, vuur maken en dan wat eten. Het is toch een gek idee dat hier gewoon het wild dus zomaar plots naastje kan staan en ik moet er even aan wennen en kijk steeds om me heen bij elk raar geluidje. Om half negen gaan we toch naar bed, we kunnen toch niet lezen en morgen hebben we een zware tocht voor de boeg naar Savute.

Dag 20: donderdag 10 mei 2012 – Kasane (Botswana) / Victoria Falls in Zimbabwe.

Vandaag mochten we uitslapen tot half 7 zelfs! We ontbijten en we lopen via een leuke houten loopbrug via de camping naar de receptie van de Chobe Resort. Ons transport naar de Victoria watervallen staat al klaar. We moeten alvast wat formulieren invullen voor de grensovergang naar Zimbabwe, dit is een betere plaats om de watervallen te bekijken dan in buurland Zambia. Het is maar een kwartiertje rijden van Kasane naar de grens. Paspoorten laten zien, formuliertje erbij dat we Botswana verlaten, dan stempel. Deze procedure duurt een half uurtje dan door naar de verderop gelegen grenspost van Zimbabwe. Paspoort laten zien, U$30,- pp betalen voor het visum, dan wachten op de stempel en dan een visa-plakkertje in je paspoort, weer een half uur. Dan krijgen we ook een andere chauffeur en busje die ons in een uur naar de watervallen brengt. We zouden zelf makkelijk kunnen rijden, ware het niet dat de auto een probleem vormt, dit i.v.m. invoerrechten en de verzekering ervan, vandaar dus toch maar met het busje.

We zijn rond 10uur bij het plaatsje Livingstone in Zimbabwe. De Victoria Falls zijn de bekendste attractie van Zambia en Zimbabwe. De 1.7km brede waterval stort zich hier in de Zambezi rivier voor ongeveer 100 mtr. naar beneden. David Livingstone heeft als eerste Schotse ontdekkingsreiziger deze watervallen ‘ontdekt' in 1855. We worden afgezet bij het Victoria Hotel, een prachtig koloniaal hotel met een mooie aangelegde tuin die uitkijkt over de watervallen. Bij de entree van de Falls, ook weer U$ 30,- pp, ze weten hier de prijzen ook wel, lopen we naar het eerste uitkijkpunt. Door de afgelopen maanden van regen heeft het water een hoge stand bereikt en een gigantische stroom water dondert hier dan ook naar beneden en de spatten vliegen nu al om je oren en we zijn nog niet eens begonnen. We doen dan de poncho (jawel, van de geweldige Action) aan en lopen dan langs de water val waarbij we steeds natter en natter worden. Foto's maken en filmen dat lukt niet meer en een gigantische nevel omringt ons terwijl we langs het water lopen. Het water maakt een donderend geraas en als we bij het eindpunt van de waterval aankomen zijn onze schoenen en de helft van onze korte broek, zeiknat. We soppen dan gezellig weer terug, het natuurgeweld is immens wel een prachtig gezicht. Over 2 maanden is het niveau van de rivier weer gezakt en dat levert dan een totaal ander plaatje op.

We laten onze poncho's achter in de vuilnisbak en lopen dan naar een uitkijkpunt waar we de spoorbrug zien die de verbinding vormt tussen Zambia en Zimbabwe. Je kunt hier ook bungeejumpen voor U$ 125,- pp, voor echte trillseekers. We lopen dan via een smal pad, waar ontzettend veel olifantenpoep ligt naar de tuin van het Victoria Hotel, waar we een heerlijke (met een percolator) gezette koffie nemen, zoals jij altijd doet Hennie! We bestellen dan ook nog een heerlijke echte hamburger met frietjes. We lopen het hotel wat rond en gaan dan naar het verderop gelegen station en winkeltjes kijken. Rond 3uur vertrekken we weer naar de grens waar hetzelfde ritueel zich afspeelt maar dan in omgekeerde volgorde, alleen hoeven we niet meer te betalen. We zijn rond half vijf terug bij onze lodge en kopen dan nog een kaart van het Moremi gebied in Botswana.

We drinken nog wat en eten dan wat makkelijks en gaan dan koffie/thee drinken in de lounge. We gaan morgen naar het Chobe Park, naar onze 1^e geboekte camping; Ihaha en de grote vraag is of de binnendoor weg van 300km goed te berijden is. Dit is niet meer dan een zandweg met veel gaten waarbij de kans op vast komen te zitten groot is, dit wordt dan ook de 4wheel ervaring. De komende 5 dagen zijn we dus niet in de lucht, want er is daar géén internet. Morgen eerst nog boodschappen doen, tanken en gas bijvullen om de eerst komende dagen door te komen.

Dag 19: woensdag 9 mei 2012 – Katima Mulilo / Kasane (Botswana)

Vandaag ook weer om 6uur opgestaan, ontbijt bestaat uit bruine boterhammen en vla met cornflakes. In de supermarkten hier is bijna alles te koop het is dus bijna net als thuis, alleen geen hagelslag. We vertrekken om half acht over de B8 voor 65 km voor het laatste traject naar de grensovergang met Botswana. Bij de grens aangekomen moeten we eerst een formulier invullen met persoonlijke gegevens, we krijgen een uit-stempel in het paspoort. Daarna doorrijden naar de customs, waar we de auto moeten uitvoeren en we een al in Windhoek meegekregen formulier hier weer moeten afgeven. Door naar het andere grenskantoor van Botswana, ook weer formulieren invullen, auto weer invoeren en dan mogen we ook nog even betalen, P180,-, zijn Botswaanse Pula's en zijn ongeveer € 0,15 waard. We krijgen een stempel van Botswana in ons paspoort en we kunnen weer doorrijden tot..... dat we weer moeten stoppen bij een in de weg gemaakte soort van afrit met bad. Het is voor de mond- en klauwzeer bestrijding en we moeten eigenlijk al het vlees, groenten en fruit inleveren. Onze controleuse zegt dan heimelijk, dat we het gehakt en de groenten in een zak moeten doen en deze uit het zicht kunnen leggen en of we toch even bij haar kraampje aan de overkant willen gaan kijken of er iets voor ons bijligt, hoezo omkoping? We kopen dan maar een klein houten nijlpaardje voor N$50,- en mogen dan doorrijden nadat we eerst nog door een voetbad en daarna met de auto door het grote desinvesterende bad met afrit zijn gereden. Na een uur zijn we weer op weg, hé hé.

Dan rijden we over een wat mindere asfaltweg naar Kasane. Onderweg steken net voor onze neus een kudde olifanten over met veel kleintjes, ja hoor we zijn in Botswana. Na een goed half uur rijden zijn we in Kasane en we lopen wat rond en gaan dan op zoek naar een campingplaats. We rijden een aantal keren de verkeerde kant op, er staan nergens borden. We zien een camping, maar er is nog maar een plaatsje maar dat ligt bij het veld met een Overland truck, ook de rest van de camping ziet er niet geweldig uit en we gaan verder zoeken. Nu de andere kant weer op en bij de Chobe Resort is er een campingsite en hier gaan we staan. Mooie plekken, alleen een stuk kleiner als we in Namibië gewend zijn. We boeken hier ook een boottochtje over de Chobe rivier en voor morgen regelen we het transport naar de Victoria Falls. Het zoeken naar een camping heeft veel tijd gekost en we drinken snel nog een thee en gaan dan om 3uur met de boot mee die vlakbij het restaurant ligt.

We varen dan zo'n 3uur over de rivier en zien varanen, kudu's, veel prachtige gekleurde vogels, krokodillen, veel nijlpaarden, olifanten en zelfs één met een jong van nog geen 2 maanden oud, zo schattig! We zien de zonsondergang op het water en zijn dan rond 6uur terug, erg de moeite waard. We douchen, eten en gaan dan in de lounge zitten te lezen en kan ik het verslag bijwerken.

Dag 18: dinsdag 8 mei 2012 – Popa Falls (Divundu) / Katima Mulilo.

Vannacht is het toch flink afgekoeld en we trekken er een extra deken bij. Om 6uur op en we vertrekken weer rond half acht. We rijden verder over de B8 voor totaal 310km over een vrij goede asfaltweg. We stoppen na ongeveer 200km bij Kongola, voor koffie bij een Oostenrijker en zijn Namibische vrouw. Na een aantal jaren weer terug in Wenen te hebben gewoond zijn ze nu weer verhuisd naar haar geboortestreek en ze runnen sindsdien een kip- en frietkotje annex koffie tentje, (op een plek waar je eigenlijk niet wil zitten). Het gebouwtje valt in deze omgeving in ieder geval genoeg op het is nm. knal roze, met een tweetal kippen erop, geschilderd. Na de koffie zien we aan de overkant een drukte van jewelste en wij erop af. Tot onze grote verbazing zien we daar een al in stukken gesneden kadaver van een olifant liggen, de slagtanden staan al te drogen tegen de muur. De stukken vlees worden verdeeld onder toezicht van een natuurbeheerder aan de plaatselijke dorpsbewoners. Het blijkt dat de olifant bewust is neergeschoten door een betalende jager. Deze agressieve olifant had blijkbaar al veel schade toegebracht aan de lokale bevolking en vandaar dat deze sowieso moest worden gedood. Het verkregen geld wordt ook onder de gemeenschap verdeeld, wat natuurlijk een goede zaak is. Het is echter een zeer onsmakelijk gezicht, waarbij de vliegen lustig gebruik maken van deze gelegenheid.

We rijden weer verder en zijn zo rond 12uur in Katima Mulilo, op de grens met Zambia. Het stadje stelt niet zoveel voor relatief veel winkeltjes, maar het is op zijn Afrikaans rommelig en druk. We doen hier de laatste boodschappen en we tanken nog een keertje voordat we morgen de grens met Botswana overgaan. We gaan net iets buiten de stad een tosti eten en rijden 10km verder waar we een mooie camping met grote plaatsen langs de Zambezi rivier vinden. Rond 3uur zitten we in het zonnetje aan de koffie met uitzicht over het water, wat wil je nog meer?

Het is weer een heerlijke relax dag en gaan lekker lezen. Bij het afrekenen van de campingkosten( N$ 90,-pp) blijkt dat het hier een uur later is, we zitten blijkbaar in een andere tijdzone die gekoppeld is aan de Zuid Afrikaanse tijd. Zoals gewoonlijk kookt Johan, maar ik heb niet veel trek en laat meer dan de helft staan, nou dat is niets voor mij. Mijn buik is namelijk toch nog van streek en laat me dat als ik eet ook lekker voelen. We zitten nog lekker buiten, het is hier avonds weer een stukje warmer dan de afgelopen dagen.

Dag 17: maandag 7 mei 2012 – Grootfontein / Popa Falls (Divundu)

Vandaag 6uur op, de leeuw heeft gedurende de nacht goed gewaakt en dat was te horen aan zijn gebrul. Ontbijten en dan, nadat we gezien hebben dat de leeuw gegeten heeft, hij krijgt wat botten en orgaanvlees, zetten we koers over de B8 naar Rundu. Het is weer een goede asfaltweg en de 260km die we dan rijden gaan best snel. Langs de weg staan veel traditioneel met riet gebouwde hutjes in een kraalvorm. We zien ook ezeltjes met daarachter een autowrak dienend als rijtuigje, ossenwagens, rietverkopers, van klei gemaakte potten, etc. We worden onderweg nog gecontroleerd i.v.m. een uitbraak van mond en klauwzeer in dit gebied. Rond half twaalf zijn we in Rundu, een hele grote al erg westers aandoende stad met veel winkels. Eerst weer eens tanken en koffie met een warme sinaasappel muffin eten bij de ernaast gelegen Wimpie, en ja mijn buik voelt weer goed dus mag het weer. Daarna karren we weer verder naar de 200km verderop gelegen Popa Falls bij het dorpje Divudu. Hier zoeken we eerst een camping en we komen uit bij de Rainbow Camp. Een nette camping met grote plaatsen vlakbij de rivier de Kavango in het waterrijke gebied van de Okovango. We zetten de auto op zijn plaats en lopen naar het restaurantje, waar je op het terras een prachtig uitzicht hebt over het water. We horen en zien gelijk al een paar nijlpaarden verderop in het water, dan ook nog een biertje erbij, genieten. Johan vraagt of we ook een boottochtje kunnen maken en om half vier vertrekken we met een soort van platte schuit met 2 stoeltjes en een motor erop, over de rivier naar de iets verderop gelegen Popa Falls. Het is lekker op het water en we zien veel nijlpaarden, verschillende soorten vogels en een krokodil. De watervallen blijkt slechts een reeks van achterelkaar gelegen waterlopen en eilandjes te zijn die over een lengte van 1 km stroomversnellingen vormen. We zitten nu bijna aan de grens met Angola, in het noordoosten van Namibië in de smalle Caprivi strook.

Na de boottocht drinken we nog iets op het terras, Johan kookt en we zitten nog wat te lezen. We horen de hippo's vlakbij in de rivier, het is te hopen dat ze niet onze kant niet opkomen, ze zijn zeer snel en gevaarlijk!

Morgen op weg naar de laatste stop voordat we bij ons uiteindelijke doel, de Victoria Watervallen zullen aankomen.

Dag 16: zondag 6 mei 2012 – Waterberg Plateau / Grootfontein.

Om half zeven opgestaan, lekker lang geslapen vanaf 9uur, ik was er aan toe. Gistermiddag kwamen de eerste krampen, bijna niet gegeten en jawel; vanmorgen is het nog erger en dat resulteert in d....... We gaan toch een wandeling maken naar een uitzichtpunt bovenop het plateau, de ‘Mountain view'. Het is een hele leuke klimwandeling naar de top, alleen mijn darmen zijn het daar niet zo mee eens. Het is of ik 20 kg extra aan mijn benen heb hangen en ik kom langzaam maar zeker omhoog. Het uitzicht is echter prachtig, je kunt mijlenver kijken over het groene landschap. We lopen verder, maar zien geen andere weg over het plateau en besluiten via een andere weg weer naar beneden te lopen, over rotsen en een leuke tocht door de bomen heen. Als we uiteindelijk beneden komen gaan we bij het restaurant een kop thee (voor mij) en koffie voor Johan drinken.

We hebben tijd genoeg en we besluiten nog een uurtje bij het zwembad te gaan liggen in de lekkere ligstoelen. We hebben ons net gesetteld of een stel bavianen komen naar het zwembad om te drinken en te eten, waarbij ze razend snel de gele bloemetjes uit het grasveld plukken. Er zijn 4 kleintjes bij die grappig over elkaar heen duikelen en een soort tikkertje doen, lachen! Na een tijdje zijn ze het beu en besluiten ons te laten schrikken, ze komen ineens met zijn allen op ons af, brullend en met opengesperde bek. We schieten omhoog van onze stoelen en slaan met de al gereed liggende boeken tegen onze handen en roepen hard. Eerst lijkt het niet te helpen, maar dan druipen ze gelukkig toch af. We kunnen weer rustig gaan liggen en rond 12uur vertrekken we dan naar Grootfontein via de D 2512. Het is een zeer slechte weg, vol met kuilen en een dikke laag zand, de auto voel je soms schuiven onder je en dit voor 90km lang, Dan ben je blij dat je weer op een asfaltweg terecht komt, de B8. Dan is het nog een kleine 60km en dan zijn we in Grootfontein. Een leuke plaats, niet al te groot en niet druk (het is nm. zondag!). We gaan even tanken en rijden naar, een net buiten Grootfontein liggende camping annex boerderij, ‘Kalkfontein camping'. We zitten nu op een grasveld tussen de koeien, eenden, struisvogels en jawel; een echte LEEUW! De eigenaren zijn vanuit Duitsland geëmigreerd eindjaren '70 en hebben een boerderij opgezet met een prachtig groot huis met gigantisch veel land. De leeuw, Mufasa, hebben ze 14 jaar geleden gekocht als welpje en hij heeft een groot omheind terrein dat vlak langs de camping loopt. Hij slaapt nog als we aankomen en dat is zo rond 3uur. Johan gaat nog wat internetten om wat doorgestuurde bestanden van Maaike te bekijken en ik ga lekker in een stoel lezen, mijn darmen komen gelukkig wat tot rust. Rond 5uur horen we de leeuw voor het eerst lang en aanhoudend brullen, hij is wakker! We zien hem lopen langs het hek, het is een gigantisch mooi en groot beest met prachtige manen. Rond 7uur gaan we eten en zitten nog wat te internetten of te lezen en gaan om half tien naar bed met het geluid van een om de zoveel tijd brullende leeuw naast ons!!

Dag 15: zaterdag 5 mei 2012 – Etosha Park / Namutoni Resort naar Waterberg Plateau.

Om 6uur opgestaan, we hebben echter geen thee want de gasfles is leeg! Om 7uur rijden we de poorten uit van het Etosha Park. Via der B1, een goede asfaltweg, rijden we dan 90km naar Tsumeb. Daar tanken we, laten olie bijvullen en ook onze gasfles bijtanken en dan is het tijd voor een koffie bij Wimpie (zit naast het tankstation). We rijden verder over de B1 voor 180km naar Otjiwarango, waar we ook nog even een kopje koffie doen, het is zeer rustig in deze toch grote steden/dorpen misschien vooruitlopend op de zondag, dan zijn de winkels dicht. Nog 28km over de B1 en dan pakken we de gravelweg (hé, eindelijk weer) de D 2512 ,is tevens ook de enige weg naar het Waterberg Plateau voor nog eens 25km. Het Waterberg Plateau is een National Park van 8000 hectare en torent bijna 200 m, boven het omringende land uit. Er leven ongeveer 90 verschillende zoogdiersoorten op het Plateau, waaronder enkele zeldzame soorten, zoals paard-, sabel en elandantilopen, blauwe gnoes, breed- en puntlipneushoorns, luipaarden en jachtluipaarden. We rijden rond 2uurhet park binnen en gaan eerst naar de receptie van het Waterberg Camp, is weer een NWR (Namibian Wildlife Rerserve) -camping, zoals in het Etosha Park, met restaurant en zwembad .

We checken ons in en rijden dan even verder naar boven waar het mooie zwembad ligt. Hier staan een aantal uitnodigende ligstoelen en ja even genieten! Rond 4uur gaan we een wandeling maken vanaf het restaurant naar het Duitse soldatenkerkhof. Op deze noodlotsberg werden de Herero in augustus 1904 vernietigend verslagen. Tegen 1500 Duitse Soldaten met 30 kanonnen en een tiental machinegeweren maakten zelfs enkele tienduizenden Herero geen kans. De Duitsers maakten geen krijgsgevangenen. In de koloniale tijd verdrongen de Duitsers de stammen steeds verder weg van hun weidegronden en namen het vee van het trotse veehoeders volk in beslag. Toen in 1904 bekend werd dat de Herero naar een reservaat zouden worden gedeporteerd, kwam de stam in opstand en in de daar opvolgende weken kwamen honderden Duitsers om het leven. Echter het Duitse leger sloeg toen terug met vernietigend resultaat.

Het is een leuke wandeling en het kerkhof is niet zo groot alleen de Duitse legerofficieren zijn hier begraven. We rijden dan terug naar de camping, ook hier is het niet druk. Het is dan half zes en we eten buiten, vuurtje aan en de volle maan beschijnt ons met zijn heldere licht.

Ik wil jullie hierbijeven bedanken voor alle leuke reacties die jullie plaatsen, heel leuk dat jullie zo met ons meereizen.

Dag 14: vrijdag 4 mei 2012 – Etosha National Park / Namutoni Resort.

We mogen vandaag uitslapen, half 7 op, ontbijten en go! We rijden nog steeds door het Etosha Park maar nu naar de oostkant van dit prachtige wildpark. We rijden via Helio, Batia, Springbokfontein, Ngobib, Kalkheuvel, Chudop, door naar het Namutoni Restcamp. We zien onderweg alles wat we al eerder gezien hebben , maar bijzonder waren de;

• Zwarte neushoorn, vlak langs de weg
• Gigantisch aantal giraffen
• Kraanvogels
• Aantal giersoorten

Namutoni is eigenlijk een door het Duitse koloniale leger in 1902 gebouwd fort en is in 1957 in gebruik genomen voor bezoekers van het Etosha Park.

We melden ons bij de receptie en onze reservering en betaling zijn zelfs doorgekomen, wow. Dan eerst ons cafeïne gehalte omhoog brengen en daarna een klein hapje eten bij het restaurant. We rijden dan naar de mooi gelegen camping en gaan bij nr.7 staan onder 2 grote bomen. Lopend gaan we naar de, ook hier verlichte, waterplaats over een mooi aangelegde houten vlonders. Er zijn op dit moment weinig dieren, alleen een aantal vogels. We zitten hier een half uurtje en lopen dan via het zwembad weer terug naar de camping. Nog wat lezen en als het donker is (18:00uur lopen we nog een keer naar de waterpartij. Een hele grote groep gnoes of wildebeesten (zeggen ze in Zuid Afrika) zijn aan het drinken en liggen rustig bij de waterplaats. Na een half uurtje vertrekken ze weer en we zien daarna niet veel wild meer. We lopen terug naar de camping, waar het nog niet eens half vol is. Johan kookt weer en ik vind het ongelofelijk hoe hij met gebruik van de kleine pannetjes, die ook nog eens aanbakken, toch steeds weer een lekker maaltijd voorzet.

We gaan vroeg naar bed, de meeste liggen om 9uur er al in en deze keer volgen wij om half tien. Morgen gaan we naar het Waterberg Plateau.